Archive for Sierpień, 2017

Dane techniczne Talbot Samba LS (Samba Cabriolet)

 

-Nadwozie samonośne, 3-drzwiowe (2-drzwiowe), 4-miejscowe
-Silnik 4-suwowy, 4-cylindrowy, chłodzony płynem, umieszczony poprzecznie z przodu pojazdu, napędza koła przednie
-Średnica cyl.xskok tłoka/poj. skokowa – 72×69 mm/1 124 cm3 (75×77 mm/ 1361 cm3)
-Moc maksymalna – 37 kW (50 KM) przy 4800 obr/min (59 kW (80 KM) przy 5800 obr/min)
-Stopień sprężania-9,7:1 (9,3:1)
-Skrzynia przekładniowa – mechaniczna 4-biegowa (mechaniczna 5-biegowa)
-Zawieszenie przednie: wahacze poprzeczne, kolumny Mc Pherson, stabilizator
-Zawieszenie tylne: wahacze wleczone, wysokie kolumny amortyzatorów z górnymi sprężynami śrubowymi (stabilizator przechyłu)
-Hamulce dwuobwodowe (ze wspomaganiem), przednie tarczowe, tylne bęb¬nowe z regulatorem siły hamowania, hamulec ręczny-mechaniczny działa na koła tylne
-Ogumienie o wymiarach- 1 35SR1 3 (1 65/70SR1 3)
-Długość/szer./wys. pojazdu – 350,5/1 53/1 36 cm
-Rozstaw osi-234 cm
-Masa własna pojazdu-740 kg (850 kg)
-Prędkość maksymalna – 1 43 km/h (163 km/h)
-Zużycie paliwa – 4,6 1/100 km przy V- 90 km/h i 6,3 1/100 km przy V= 1 20 km/h (odpowiednio: 5,7 i 7,4 1/100 km)

Talbot Samba

Wszyscy oszczędzają. Możliwości te istnieją w wielu dziedzinach, także w przemyśle samochodowym. Po co konstruować np. zupełnie nowy samochód skoro są już sprawdzone, dobre rozwiązania i co najważniejsze można je wykorzystać będąc w różnego rodzaju powiązaniach handlowo-produkcyjnych. Talbot jest marką samocho-dów, która wchodzi w skład dużego koncernu francuskiego Peugeot-Citroen-Talbot. Nic więc prostszego, jak sięgnąć po samochód z istniejącej, bogatej gamy pojazdów, unowocześnić go-i to nie za bardzo, aby nie ponieść nadmiernych kosztów, dać mu przyjemną nazwę i można mieć nowy pojazd w serwisie produkcyjnym. Tak postąpiono w przypadku Samby, choć nie można zapominać, że uruchomienie produkcji nawet zmodernizowanego samochodu wymaga dużego wysiłku; organizacyjnego, technolo-gicznego i finansowego. Ale jest to przedsięwzięcie w sumie znacznie łatwiejsze niż przygotowanie do produkcji zupełnie nowego pojazdu.
Przedstawiony już wcześniej samochód Talbota o nazwie Solara był pojazdem, który powstał w wyniku wykorzystania podstawowych zespołów konstrukcyjnych Simki 1307/1308 i jej następcy, modelu 1510. Samba natomiast ma konstrukcję opartą o zespoły innego samochodu – Peugeota 104.
W październiku 1981 r. gama wytwarzanych pojazdów wspomnianego już koncernu francuskiego powiększyła się o nowy samochód, nazwany, jak pełen temperamentu taniec brazylijski – Samba. Samochód o małych wymiarach zewnętrznych, dostatecznie przestronnym wnętrzu, dobrym wyposażeniu, ekonomiczny w eksploatacji i dynamiczny, adresowany był przede wszystkim do młodego klienta. Ukazanie się tego samochodu poprzedzone zostało dokładnym rozeznaniem rynku zbytu. Z tego rozeznania wynikało, że w ostatnich latach, tuż przed wprowadzeniem do sprzedaży Samby, zapotrzebowanie właśnie na tego typu pojazdy znacznie wzrosło w Zachodniej Europie.
Samba została wprowadzona do produkcji w kilku wersjach, różniących się wyglądem zewnętrznym nadwozia, wyposażeniem oraz zastosowanymi silnikami. Wersje LS i GL produkowane od końca 1981 r. oraz wprowadzona do produkcji w 1982 r. bardziej luksusowa i o większej mocy silnika wersja GLS mają nadwozie zamknięte (ze sztywnym dachem), z pochyloną tylną ścianą i jedne drzwi po obu bokach. Długość całkowita tych wozów jest większa o 14 cm od wozów Peugeot 104 Coupe, także więcej jest miejsca w Sambie, przede wszystkim dla pasażerów siedzących z tyłu.
Samonośne nadwozie Samby ma główny element nośny, który tworzy podłoga z poprzecznymi i wzdłużnymi belkami usztywniającymi o różnym kształcie przekroju poprzecznego. Do podłogi spawane są boki nadwozia, dolna część tylnej ściany, dach i inne elementy. Powstały w ten sposób szkielet nośny jest osłonięty zewnętrznym poszyciem z cienkiej blachy.
Nadwozie nie ma najnowszej linii, pomimo modernizacji pochodzi przecież z wozu opracowanego wiele lat temu, ale nie jest brzydkie i ma swój charakterystyczny wygląd. Linia maski silnika przebiega na tej samej wysokości co dolna krawędź okien bocznych. Przednia ściana ma poziome użebrowanie wlotu powietrza do chłodnicy i prostokątne reflektory z sąsiadującymi na narożnikach błotników kloszami lamp kierunkowskazów. ‚ Włączone światła kierunkowskazów przednich są doskonale widoczne zarówno z przodu jak i z boków pojazdu.
Wykonany z tworzywa sztucznego szeroki zderzak przedni przechodzi w dolnej części w aerodynamiczną osłonę podwozia, tzw. spoiler. Cały zderzak wraz ze spoilerem zagięty jest na boki nadwozia, sięga aż do wnęk kół w błotnikach. Także zderzak tylny jest szeroki, wykonany jest z tworzywa sztucznego i wygięty jest na boki nadwozia. Wersje GL, GLS i Cabriolet mają ponadto listwy boczne, chroniące nadwozie przed drobnymi uszkodze¬niami zwłaszcza przy ciasnym parkowaniu.
Duża jest powierzchnia oszklona nadwozia – 2,61 m2, w tym na szybę przednią przypada 1,14 m2. Pomimo dość grubych tylnych słupków dachu, widoczność do tyłu nie jest zła, wpływają na to małe wymiary zewnętrzne pojazdu.
Konstruktorom modernizującym nadwozie chyba bardziej zależało pa uzyskaniu większej przestrzeni użytecznej niż na aerodynamice. Pomimo tego współczynnik oporu powietrza nadwozia Samby wynosi Cx- 0,385, a więc jest korzystny.
Dość szerokie drzwi boczne, otwierane pod dużym kątem 67°, ułatwiają dostęp do wnętrza nadwozia. Przednie, indywidualne siedzenia mają regulację wzdłuż pojazdu w zakresie do 20 cm. Aby ułatwić dostęp do tylnych siedzeń, przednie fotele można pochylać do przodu (wersja LS), lub wraz z pochyleniem oparcia cały fotel przesuwa się do przodu (wersje GL i GLS). Tylna jednolita kanapa ma znacznie płytszą poduszkę siedzenia-38 cm, niż fotele przednie-50 cm. Można tylne siedzenie składać; uzyskuje się wówczas większą przestrzeń bagażową.
Stały bagażnik jest niewielki, ma objętość zaledwie 235 dm3, ale po złożeniu tylnego siedzenia objętość jego wzrasta do 950 dm3, jednocześnie długość podłogi bagażnika zwiększa się z 55 do 97 cm. Bagażnik ma małą pojemność nie tylko ze względu na małą długość nadwozia samochodu, ale także z tego powodu, że oprócz wnęk błotników kół tylnych przestrzeń bagażową ograniczają osłony wysokich kolumn zawieszenia. Dostęp do bagażnika ułatwiają tylne drzwi otwierane do góry pod kątem 93°. Szkoda tylko, że dolna krawędź tylnych drzwi jest wysoko, znacznie wyżej niż podłoga bagażnika.
W maju 1982 r. zaprezentowano czwartą wersję samochodu Samba. Był to samochód z nadwoziem typu kabriolet. Zresztą oficjalnie wóz nazywa się Cabriolet i ma składany, elastyczny dach. Nadwozie opracowała włoska firma specjalistyczna Pininfarina, ta sama, która opracowuje zazwyczaj nadwozia seryjnych Peugeotów.
Samochód typu kabriolet musi mieć tak opracowaną konstrukcję nadwozia, aby zabezpieczała ona jadących w razie wywrócenia się pojazdu. Nadwozie zamknięte Samby było mocne, sztywne, dlatego można było opracować wersję odkrytą, bez sztywnego dachu. Kabriolet ma nadwozie wzmocnione sztywnym pałąkiem, biegnącym nad głowami jadących, w miejscu środkowego słupka międzyokiennego oraz w tylnej części poprzeczkę poprowadzoną na wysokości dolnej krawędzi okien nadwozia typu zamkniętego. Samba Cabriolet różni się jeszcze od wozu ze sztywnym dachem dzielonymi oknami w bocznych drzwiach oraz dzielonym tylnym siedzeniem.
W porównaniu z nadwoziem zamkniętym, samochód z nadwoziem typu kabriolet ma nieznacznie gorszy współczynnik doskonałości aerodynamicznej C* = 0,388, ale po zsunięciu do tyłu dachu współczynnik pogarsza się do Cx = 0,452. Poza tym Samba Cabriolet ma większą masą własną i miała gorsze własności ruchowe, w tym nieco większe zużycie paliwa niż porównywalna wersja samochodu GLS.
Wnętrze nadwozia wszystkich wersji pojazdu jest jednakowo rozwiązane, aż do tylnego, dzielonego siedzenia w kabriolecie. Deska rozdzielcza ma miękkie wykładziny, a wskaźniki są dobrze widoczne przez obwód koła kierownicy. Wskaźniki w Sambie, podobnie jak w większym Talbocie Solara, umieszczono w prostokątnej obudowie i osłonięto je szkłem chroniącym przed odblaskami. W zestawie wskaźników wersji GLS i Cabriolet oprócz prędkościomierza jest obrotomierz.
Dalsze wyposażenie wnętrza wskazuje, że mamy do czynienia z samochodem o podwyższonej klasie. Wszystkie wersje mają konsolę środkową, przy której umieszczono dźwignię zmiany biegów (z wyjątkiem wersji LS, pozostałe mają wmontowany w konsolę zegar oraz zapalniczkę do papierosów), bezwładnościowe, samozwijające się pasy bezpieczeństwa przy przednich siedzeniach i klasyczne pasy przy siedzeniach tylnych.
Począwszy od wersji GL, m.in. montowana jest wycieraczka ze spryskiwaczem tylnej szyby, zagłówki przy oparciach przednich foteli. Dwie najdroższe wersje – GLS i Cabriolet mają halogenowe reflektory przednie i elektrycznie podnoszone szyby w drzwiach, a wersje GL, GLS i Cabriolet barwione szyby w oknach, zapobiegające nadmiernemu nagrzewaniu się wnętrza przez promienie słoneczne.
Stosowane do napędu Samby silniki są znanymi konstrukcjami francuskimi z wozów: Peugeot 104, Renault 14 i Citroen Visa Super. Są to chłodzone cieczą, 4-cylindrowe jednostki z wałkiem rozrządu umieszczonym w głowicy. Mają cztery różne pojemności skokowe: 954,1124,1 21 9 i 1361 cm3, są poza tym budowane o różnej wielkości mocy. Z tej gamy silników Talbot wybrał najpierw dwa, a potem jeszcze trzeci. Wersja Samby LS i
GL napędzana jest silnikiem ó pojemności 1124 cm3. Silniki o pojemności skokowej 1361 cm3 stosowane są natomiast do napędu Samby w wersji GLS i Cabriolet. Trzeci silnik o pojemności 1 219 cm3 otrzymała rok później wersja Rallye. Wersje silników Samby mają bezstykowy elektroniczny zapłon, są umieszczone poprzecznie z przodu i znacznie (pod kątem 72°) pochylone do tyłu tak, że pod maską silnika zmieściło się jeszcze koło zapasowe. Razem ze skrzynią biegów i przekładnią główną, silnik tworzy jeden zwarty blok napędowy.
Wersje samochodów LS i GL wyposażono w skrzynie przekładniowe o 4 biegach do jazdy w przód natomiast wersje GLS, Cabriolet i Rallye w skrzynie 5-biegowe.
Zawieszenie przednie i tylne jest podobnie rozwiązane jak w Peugeocie 104. W porównaniu z Peugeotem 104 Coupe, Samba ma większy o 11 cm rozstaw osi i o 3,2 cm większy rozstaw kół tylnych. Także układ kierowniczy i układ hamulcowy przeniesiono z Peugeota.
Podobnie jak większe modele Talbota, Samba ma dobre zabezpieczenie antykorozyjne nadwozia. Farba gruntowa nakładana jest na nadwozie metodą kataforezy. Metoda ta polega na zanurzeniu nadwozia w wannie z farbą, gdzie naładowane dodatnio cząsteczki koloidalne farby przyciągane są do powierzchni blach nadwozia będących elektrodą ujemną, czyli katodą. Otrzymane w ten sposób powłoki mają grubość 1 5…20 mikronów. Wierzchnią warstwą pokrywającą nadwozie są emalie akrylowe. Spód nadwozia chro¬niony jest grubą warstwą bitumicznej powłoki przed mechanicznymi uszkodzeniami, np. piaskiem i drobnymi kamykami unoszonymi przez koła z jezdni.
Talbot Sambna miał być w założeniach samochodem popularnym. Handlowcy firmy reklamowali Sambę jako wóz przeznaczony dla młodego nabywcy. Aby przystosować lepiej samochód dla młodzieży wprowadzono do produkcji odmianę nadwozia ze składanym dachem. Pojazd rzeczywiście może się podobać młodym ludziom, jest mały, ma dobrą dynamikę i niskie zużycie paliwa, ma uniwersalne nadwozie i dobrze zachowuje się w ruchu, także w czasie jazdy z dużymi prędkościami. Zaletą Samby jest to, że wykonywana jest w kilku wersjach, zależnie od wyposażenia nadwozia i mocy silnika. W programie produkcyjnym Talbota na 1984 r. jest 5 wersji samochodów Samba: LS, GL, GLS, Cabriolet i Rallye. Zmian modelowych dokonano w 1982 r., gdy wersje GLS i Cabriolet otrzymały silniki o zwiększonej mocy z 52,96 kW do 58,84 kW (z 72 do 80 KM) i wprowadzono nową wersję Rallye, wyposażoną w silnik o pojemności 1219 cm3 o wysokiej mocy 66 kW (90 KM). W układzie zasilania Samby Rallye zastosowano dwa gaźniki dwugardzielowe. Pojazd ten ma najlepszą dynamikę; prędkość maksymalną – 1 76 km/h, czas rozpędzania od 0 do 100 km/h-11,2 s. Samba Rallye jednak najwięcej spośród swych sióstr zużywa paliwa, np. przy prędkości 120 km/h-8,7 1/100 km, a najoszczędniejsza wersja LS przy tej samej prędkości tylko 6,3 1/100 km.

Dane techniczne Talbot Solara SX

 

-Nadwozie samonośne połączone metodą spawania z ramą płytową, 4-drzwiowe, 5-miejscowe
-Silnik 4-suwowy, 4-cylindrowy, chłodzony cieczą, umieszczony poprzecznie z przodu pojazdu, napędza koła przednie
-Średnica cyl. x skok tłoka/poj, skokowa-80,6 x 78 mm/1592 cm3
-Moc maksymalna-66 kW (90 KM) przy 5400 obr/min
-Stopień sprężania – 9,35:1
-Skrzynia przekładniowa-mechaniczna 5-biegowa, synchronizowana lub auto-matyczna
-Zawieszenie przednie: wahacze poprzeczne, dolne kute, górne tłoczone z blachy, amortyzatory teleskopowe, wzdłużne drążki skrętne, stabilizator
-Zawieszenie tylne: trójkątne wahacze wleczone, sprężyny śrubowe, amortyza¬tory teleskopowe, stabilizator
-Hamulce dwuobwodowe ze wspomaganiem, przednie tarczowe, tylne bębnowe, hamulec ręczny-mechaniczny działa na koła tylne
-Ogumienie o wymiarach – 165SR13
-Długość/szer./wys. pojazdu-439,5/168/139 cm
-Rozstaw osi-260,5 cm
-Masa własna pojazdu – 1040 kg (1080 kg ze skrzynią automatyczną)
-Prędkość maksymalna-167 km/h (163 km/h ze skrzynią automatyczną)
-Zużycie paliwa: 6,3 1/100 km przy l/=90 km/h i 8,2 1/100 km przy V= 120 km/h (ze skrzynią automatyczną odpowiednio 7,2 i 9,7 1/100 km

Talbot Solara

Po wielu latach przerwy ponownie (w 1979 r.) pojawiła się nazwa samochodów Talbot. Przybrały ją wozy dawnej firmy SIMCA należącej do Chryslera. W następnym roku po wprowadzeniu nazwy Talbot pojawił się pierwszy wóz z nowego programu firmy Talbot. Był nim wóz średniej klasy – Solara, wykonywany w wersjach: LS, GL, GLS i SX. Przy jednakowym nadwoziu, na wersje te składały się: dwa silniki z trzema wielkościami mocy i współpracujące z trzema różnymi skrzyniami biegów.
Czterodrzwiowe nadwozie typu sedan ze stopniowaną tylną częścią-z oddzielnie zarysowanym bagażnikiem, należy uważać za nowe w kształcie zewnętrznym, choć jego konstrukcja pochodziła z modelu 1510 stanowiącego z kolei następcę przedstawionych wcześniej samochodów Simca 1307/1 308. Nadwozie Solary sprawia, że można mówić o nowym samochodzie innym niż poprzednie. Moda na nadwozie ze stopniowaną częścią tylną – z oddzielnym bagażnikiem, zaczęła pojawiać się w połowie lat siedemdziesiątych. Uległy jej m.in. przednionapędowe Volkswageny, które miały początkowo nadwozia tylko z pochyloną ścianą tylną, a później wprowadzono także odmiany nadwoziowe z oddzielnym bagażnikiem – modele Derby i Jetta. Wprowadzony do produkcji w 1980 r. pierwszy wóz Talbota miał więc już modne nadwozie, składające się z „trzech pudełek”. Nadwozie to w przedniej części nie różni się od nadwozia modelu 1510. W obu nadwoziach jest taka sama, lekko pochylona do tyłu ściana przednia – atrapa chłodnicy oraz te same prostokątne, duże reflektory.
Z rodziny poprzednich wozów 1510 przeniesiono do Solary dwa silniki o większej pojemności skokowej: 1442 i 1 592 cm3, przy czym ten drugi z wymienionych w dwóch
wersjach wielkości mocy. Silniki te ustawione zostały tak, jak w poprzednich wozach, poprzecznie przed przednią osią. Silniki otrzymały bezstykowy, elektroniczny zapłon. Nowością w układzie napędowym Solary była 5-biegowa skrzynia przekładniowa, którą montowano seryjnie do samochodu w wersji SX, a także można było ją otrzymać w wersji GLS, obok skrzyni 4-biegowej. Konstrukcja 5-biegowej skrzyni powstała ze skrzyni 4-biegowej stosowanej jako podstawowa. Po prostu dodano przystawkę 5-go przełoże¬nia do jazdy w przód. Dodany piąty bieg przyczynia się do zmniejszenia zużycia paliwa w czasie jazdy poza miastem. Bieg ten jest bardzo „długi” można go włączyć już od prędkości obrotowej 1000 obr/min, odpowiadającej prędkości jazdy 33,6 km/h. Oprócz skrzyni mechanicznej samochód można otrzymać ze skrzynią automatyczną. Większość elementów podwozia Solary pochodzi z modelu 1510, jedną z niewielu zmian są wprowadzone przednie hamulce tarczowe z tzw. „pływającymi siodłami”. Wprowa¬dzenie zmian w konstrukcji przednich hamulców tarczowych miało na celu zwiększenie ich trwałości o 25% do 30%.
Trzystopniowe nadwozie ma wymiary zewnętrzne (oprócz zwiększonej długości o 7,2 cm) podobne do wymiarów nadwozia z pochyloną ścianą tylną, typu 1510. Deska rozdzielcza Solary ma wyposażenie takie, jak model 1510. Wszystkie siedzenia są dobrze opraco¬wane, a na tylnej niedzielonej kanapie o szerokości 1 35 cm mogą siedzieć 3 osoby. Duże, o znacznym kącie otwarcia drzwi ułatwiają dostęp do wszystkich miejsc siedzących. Wskaźniki na desce rozdzielczej mają kołowy kształt i mają wspólną prostokątną obudowę, osłoniętą wspólną szybą zapobiegającą powstawaniu refleksów świetlnych. Wskaźniki są dobrze widoczne przez obwód koła kierownicy, której dwa ramiona są skierowane ku dołowi. Wszystkie odmiany Solary mają kontrolki świetlne stanu płynu hamulcowego i stopnia zużycia okładzin ciernych hamulców przednich.
Duża powierzchnia oszklona nadwozia Solary (2,6 m2) z trzecimi bocznymi oknami za tylnymi drzwiami zapewnia dobrą widoczność we wszystkich kierunkach. Z pomiarów yyynika, że widoczność z miejsca kierowcy w płaszczyźnie poziomej tdgo pojazdu wynosi aż 31 51 To bardzo dobry wynik.
Widoczność z miejsca kierowcy jest jednym z elementów decydujących o bezpieczeńs-twie. Pole widoczności w płaszczyźnie poziomej zależy od grubości słupków okiennych. Dąży się do zmniejszenia grubości słupków okiennych, aby pole widzenia z miejsca kierowcy w płaszczyźnie poziomej wynosiło aż 90%, to znaczy, że słupki okienne mogą ograniczać widoczność tyło w 10%. Rezultat taki nie szybko zostanie osiągnięty, ale każde zmniejszenie niewidocznego pola jest sukcesem. Konstruktorzy muszą tak opracować nadwozie, aby przy zapewnieniu dobrej widoczności (cienkie słupki dachu), nie zmniej-szyła się sztywność nadwozia. Wytrzymałość dachu w razie wywrotki samochodu uzyskuje się przez stosowanie mocnych belek o przekrojach zamkniętych. Pole widoczności z miejsca kierowcy w płaszczyźnie poziomej określa się przez ustawienie żarówki na wysokości oczu kierowcy. Cienie słupków okiennych rzucane na płaszczyznę wyznaczają niewidoczne pola.
W przypadku Solary-te niewidoczne pola mierzone kątowi wynoszą razem 45°, a ideałem do którego dążą konstruktorzy jest zmniejszenie niewidocznego pola do 36° – Solara jest więc samochodem o bardzo dobrej widoczności.
Zależnie od wersji Solara ma zróżnicowane wyposażenie. Wszystkie wersje mają natomiast elektrycznie ogrzewaną tylną szybę, tylne lampy przeciwmgłowe, bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa przy przednich siedzeniach i klasyczne pasy przy tylnym siedzeniu, dzienny licznik kilometrów oraz zapalniczkę do papierosów. Wersja LS ma światła halogenowe, zewnętrzne lusterko regulowane pokrętłem z miejsca kierowcy – bez potrzeby otwierania okna, wyprowadzenie nadmuchu ciepłego powietrza do tylnych miejsc siedzących, miejsce w desce rozdzielczej do zabudowy radia i odtwarzacza magnetofonowego. Dwie najbardziej wyposażone wersje pojazdu mają w fotelach przednich standardowo montowane zagłówki z regulację ustawienia, obrotomierz i elektryczne otwieranie okien w drzwiach przednich. Typ SX ma ponadto barwione szyby, zagłówki przy oparciu tylnego siedzenia, bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa nie tylko przy przednich, ale i przy tylnych siedzeniach, hamulce ze wspomaganiem, urządzenie do utrzymywania stałej prędkości jazdy (w kombinacji z automatyczną skrzynią biegów), komputer pokładowy i elektrycznie sterowaną – centralnie z miejsca kierowcy blokadę zamków wszystkich drzwi. Niektóre wersje samochodu mogą mieć za dopłatą, inne dodatkowe wyposażenie, np. przesuwany fragment dachu lub metalizowany lakier.
W środku deski rozdzielczej (w osi dźwigni zmiany biegów) najdroższa wersja SX samochodu wyposażona jest w komputer pokładowy taki, który po raz pierwszy został wprowadzony razem z samochodem Chrysler Horizon (opisany w niniejszej książce). Przypomnę, że naciskając odpowiedni przycisk można odczytać na wskaźniku cyfrowym sześć różnych informacji: -dokładny czas, czas pracy silnika liczony od wybranego momentu, np. od rozpoczęcia jazdy, przebytą drogę, ilość zużytego paliwa w litrach, zużycie paliwa w 1/100 km i średnią prędkość jazdy w km/h.
Nadwozie Solary zbudowane jest według nowych zasad, z uwzględnieniem bezpieczeńs¬twa jadących – sztywna jest środkowa część pasażerska, natomiast przednia i tylna mają ograniczoną sztywność, celem zmniejszenia energii zderzenia w razie wypadku. Nośną konstrukcję nadwozia tworzą elementy o mocnych, zamkniętych profilach blaszanych. W bezpiecznym miejscu, pomiędzy tylnymi kołami jezdnymi, pod podłogą bagażnika, umieszczono duży 58 I zbiornik paliwa. Jest on od tyłu chroniony ułożonym za nim kołem zapasowym. Bagażnik jest płytki ze względu na wysoko położoną podłogę, pod którą znalazły miejsce: zbiornik paliwa i koło zapasowe. Największa wewnętrzna wysokość bagażnika wynosi 36 cm, natomiast znaczna jest jego długość-105 cm. Objętość bagażnika nie jest więc duża wynosi 350 dm3.
Całe nadwozie jest dobrze zabezpieczone przed korozją, zwłaszcza spód. Kupujący otrzymuje 6-letnią gwarancję na trwałość pokryć antykorozyjnych nadwozia.
Talbot Solara jest przykładem samochodu z modnym obecnie trzypudełkowym nadwo-
ziem, który wyparło niejako z pierwszej pozycji wozy z pochyloną ścianą tylną, w której mieściły się tak bardzo chwalone drzwi, umożliwiające przewóz dużych igabarytowo przedmiotów. Okazało się, że nabywca samochodu średniej klasy bardziej ceni dobre wyposażenie i ładniejszą, elegantszą sylwetkę nadwozia, którą mają wozy z oddzielnym bagażnikiem, niż uniwersalność pojazdu, czyli możliwość przystosowania go do przewo¬żenia dużych bagaży.
Podobnie, jak konkurencyjne wozy francuskie. Renault 18 i Peugeot 305, Solara zapewnia wygodną jazdę. Seryjna produkcja samochodów Talbot Solara ruszyła w kwietniu 19{30 roku, równocześnie we francuskich zakładach w Poissy i angielskich w Ryton. Solara była nie tylko pierwszym nowym samochodem wyprodukowanym pod nową marką (Talbot), ale również pierwszym samochodem nawiązującym do nadwozi typu „trzech pudełek” samochodów Chrysler 160, 180 i 21 produkowanych 10 lat wcześniej

Talbot

Nazwa firmy samochodowej Talbot znana była już od 1903 r. Firmę założyli w Londynie dwaj panowie-Shrewsburg i Talbot przy udziale przedstawiciela francuskiej firmy Clement-D. M. Weigela. W 1919 r. firma Talbot wraz z firmą Sunbeam zostały zakupione przez francuską firmę Darracq. Powstał koncern S.T.D.
Konstruktorem wielu Talbotów był inżynier Anthony Lago. Firma wytwarzała głównie samochody sportowe i wyścigowe. Wozy te uzyskały wiele sukcesów w różnych zawodach.
W 1959 r. Talbot został przejęty w całości przez wytwórnię SIMCA, a ta jak wiadomo, została z kolei przejęta w 1970 r. przez koncern Chrysler. Od 1978 r. koncern Peugeot-Citroen nadzoruje dawne wytwórnie Chryslera w Europie. Postanowiono przywrócić samochodom dawną nazwę Talbot. Od 1979 r. na szyldach fabryk, w punktach sprzedaży i stacjach obsługi, w miejsce znaku firmowego – gwiazdy Chryslera, pojawił się znak Talbota-tradycyjna biało-niebieska litera T wpisana w czerwone koło.

Dane techniczne Simca 1307 GLS

-Nadwozie samonośne-nadwozie spawane jest z ramową płytą podłogową, 4-drzwiowe z klapą tylną-5-miejscowe
-Silnik 4-suwowy, 4-cylindrowy chłodzony cieczą, umieszczony poprzecznie z przodu pojazdu napędza koła przednie
-Średnica cyl.xskok tłoka/poj. skokowa – 76,7×70 mm/1294 cm3 (76,7×78 mm/1442 cm3)
-Moc maksymalna-50 kW (68 KM); (62 kW; (85 KM) przy 5600 obr/min
-Stopień sprężania – 9,5:1
-Skrzynka przekładniowa 4-biegowa całk. synchronizowana, sterowana dźwignią umieszczoną na podłodze
-Zawieszenie przednie; wahacze poprzeczne, dolne kute, górne tłoczone z blachy, amortyzatory teleskopowe, długie drążki skrętne, stabilizator
-Zawieszenie tylne: trójkątne wahacze wleczone, sprężyny śrubowe, amortyza¬tory teleskopowe, stabilizator
-Hamulce dwuobwodowe ze wspomaganiem, przednie tarczowe, tylne bębnowe, hamulec ręczny-mechaniczny działa na koła tylne
-Ogumienie o wymiarach – 155SR13
-Długość/szer./wys. pojazdu-424,5/168/140 cm
-Rozstaw osi-260,5 cm
-Masa własna pojazdu-1050 kg (1075 kg)
-Prędkość maksymalna- 152 km/h (164 km/h)
-Zużycie paliwa – 7,1 1/100 km (7,1 1/100 km) przy l/= 90 km/h; 9,51/100 km (9,1 1/100 km) przy V=M0 km/h

Simca 1307/1308

 

Simca 1307/1 308 wybrana została jako „samochód 1975 roku”. Zazwyczaj wybór ten jest trafny. Samochód – laureat ma wiele cech dodatnich. Simca 1307/1308 zasłużyła sobie na zaszczytny tytuł przede wszystkim tym, że zapewnia wygodną jazdę. Zastępując model 1301/1501 przez model 1307/1308, konstruktorzy zwiększyli zarówno rozstaw kół, jak i rozstaw osi. Cały układ napędowy nowego modelu znalazł się z przodu i dla oszczędności miejsca, został ustawiony poprzecznie. Nowe rozwiązanie zapewniło Simce 1307/1308 rzeczywiście sporo miejsca użytecznego-tym bardziej, że nadwozie jest typu „półkombi”, z tylną dużą klapą otwieraną do góry wraz z szybą. Pojemność bagażnika, zasłoniętego od góry półką, wynosi 300 dm3, zwiększa się do 470 dm3 po odjęciu górnej półki i aż do 1400 dm3 po złożeniu tylnego siedzenia. Można wtedy przewozić naprawdę duże objętościowo bagaże, gdyż długość przestrzeni ładunkowej, liczona od ściany tylnej do oparcia przedniego fotela wynosi 180 cm. Pod podłogą bagażnika znajduje się ułożony płasko zbiornik paliwa, który ma pojemność aż 60 I. Jeszcze niżej zamocowano koło zapasowe. Koło to mocowane jest podobnie jak w naszych samochodach dostawczych Nysa i Żuk, pod podłogą, w koszu, który opuszcza się w dół po zwolnieniu zabezpieczenia śrubowego.
Wygoda w użytkowaniu samochodu zaczyna się już przy wsiadaniu do niego. Simca 1307/1 308 ma czworo szerokich drzwi. Szerokość tylnych drzwi nie jest ograniczona, jak w innych wozach, wnękami tylnych kół. W zależności od przesunięcia przedniego fotela, odległość od poduszki tylnego siedzenia do oparcia przedniego fotela wynosi 1 8…35 cm.
Siedzący z tyłu pasażerowie mają dużo miejsca, gdyż nie tylko odstęp pomiędzy dwoma rzędami siedzeń jest duży, ale i poduszka tylnego siedzenia ma szerokość 47 cm i długość 122 cm, przy szerokości wnętrza pojazdu 140 cm. Siedzące z tyłu trzy osoby mogą więc wygodnie odbywać dalekie podróże.
Rzadko można spotkać w europejskim samochodzie średniej klasy tak dobrze rozwiązane ogrzewanie i przewietrzanie nadwozia. Nawiew ciepłego lub zimnego powietrza (w zależności od potrzeby) kierowany jest nie tylko na nogi osób jadących z przodu, ale również dwoma punktami – na nogi pasażerów siedzących z tyłu. Strumień powietrza może być również skierowany przez otwory umieszczone w skrajnych punktach deski rozdzielczej na boczne szyby-dla usunięcia zapocenia lub zamarzania.
Bogaty jest wystrój deski rozdzielczej, która oryginalnym kształtem przypomina rozwią-zania stosowane w Citroenach. Koło kierownicy, pokryte tworzywem sztucznym, ma jedno ramię. Do obudowy kolumny kierownicy, która przechodzi w ramię koła sterowego, mocowane są długie dźwignie przełączników kierunkowskazów, świateł, sygnału dźwię¬kowego, wycieraczek szyb. Kolumna kierownicy składa się z 3 części połączonych ze sobą dwoma przegubami krzyżakowymi. Jest to bezpieczne rozwiązanie, chroniące kierowcę przed obrażeniami w razie wypadku. Podobnie bazpiecznie rozwiązany jest szkielet nadwozia o stopniowanej sztywności, a także wszystkie elementy wyposażenia wnętrza nadwozia.
Simca 1307/1308 jest drugim po Renault 5 samochodem francuskim, w którym zastosowano szerokie zderzaki wykonane z tworzywa sztucznego (poliestru) wzmocnio-nego włóknem szklanym. Z zewnątrz nadwozie nie ma listew ozdobnych i innych elementów dekoracyjnych, które są często źródłem korozji, gdyż zatrzymują w swoich zakamarkach wilgoć. Mimo to jest eleganckie i ma modną linię. Kształt lamp przednich, jak i tylnych, jest dobrze zharmonizowany z bryłą nadwozia. Przednie lampy są prostokątne i
w droższych odmianach wozu mają halogenowe żarówki H4 oraz spryskiwacze i wycieraczki szkieł. Każda z wycieraczek reflektorów ma dwa ramiona działające na zasadzie prostowodu- mechanizmu zapewniającego prowadzenie piórka wycieraczki po wyznaczonej linii prostej. Samo piórko nie jest wykonane z gumy, lecz jako szczotka z twardej, syntetycznej szczeciny: na środek piórka doprowadzona jest oddzielnym przewodem woda do zmywania szkła reflektora. W pozycji spoczynkowej piórko wycieraczki reflektora leży przy jego dolnej krawędzi, nie ograniczając strumienia światła, natomiast podczas pracy wyciera dokładnie całą powierzchnię szkła reflektora. Klosze zespolonych lamp tylnych, podobnie jak przednie reflektory, mają prostokątny kształt oraz dodatkowo rowkowane szkła dla ochrony przed zabrudzeniem, a tym samym zmniejsze¬niem widoczności.
Francuska wytwórnia SIMCA produkowała od 1967 r. samochody Simca 1100 z przednim napędem. Wozy te miały oprócz innych, jedną wspaniałą cechę-dawały się świetnie prowadzić („trzymają się drogi”). Dobrych rozwiązań konstrukcyjnych nie zmienia się, choćby miały sporo lat, jak te z Simci 1100. Dlatego w nowszym od Simci 1100 samochodzie Simca 1307/1308 pozostawiono wypróbowane stare zawieszenie przednie i tylne ze wspomnianego wyżej modelu. Zamieniono jedynie poprzeczne drążki skrętne na sprężyny śrubowe w tylnym zawieszeniu.
Podobnie postąpiono z silnikiem-wzięto go również ze starszego samochodu Simca 1100. Były trzy odmiany silników wbudowanych do samochodów Simca 1307/1308. Silnik oznaczony 6G1 wbudowany do modelu Simca 1307 GLS pochodził z samochodu Simca 1100 Special produkowanego od 1968 r., w którym zwiększono pojemność skokową ze 1118 cm3 do 1294 cm3. Do tego silnika stosowano jeden gaźnik typu Solex 32 BISA5. Silnik 6G4 wbudowywany do samochodu Simca 1307S miał taką samą pojemność skokową, jak silnik 6G1, lecz pochodził z wozu Simca 1100TI i stosowany był
także w wozie Matra Simca Bagheera. Miał on większą moc-60,31 kW (82 KM) przy 6000 obr/min, zmodernizowaną w stosunku do silnika 6G1 głowicę cylindrów, układ ssący i dwa dwugardzielowe gaźniki Weber 36 DCNF. W rezultacie mniej wydzielał zanieczyszczeń ze spalinami. Trzeci silnik, oznaczony 6Y2 stosowany w modelu Simci 1 308 GT, miał większą pojemność skokową od już wymienionych, a uzyskano to przez zwiększenie skoku tłoka przy tej samej średnicy cylindrów. Silnik ten miał 1 gaźnik Weber 36 DCNV dwugardzielowy.
Wszystkie trzy silniki miały zapłon tranzystorowy z obrotowym nadajnikiem impulsów magnetycznych odgrywających rolę mechanicznego przerywacza. Poza tym ustawione były poprzecznie-z przodu pojazdu po prawej stronie i pochylone do tyłu pod kątem 41°. Wał korbowy podparty był w 5 łożyskach i napędzał wałek rozrządu umieszczony w kadłubie silnika, za pomocą 2-rzędowego łańcucha.
Simca 1 307/1308 została wprowadzona do produkcji, gdy jej wytwórnia należała już do amerykańskiego koncernu Chrysler Co. Jednak powszechnie pojazd ten nazywano – Sim¬ca, dlatego zdecydowaliśmy umieścić go właśnie pod tą marką. \
Z przodu pojazdu, na kracie wlotu powietrza do silnika, widniała 5-ramienna gwiazda, firmowy znak Chryslera, a oprócz tego na masce silnika był napis „Chrysler”. Z tyłu natomiast było oznaczenie marki samochodu – napis „Simca”. W 1978 r. wprowadzono do produkcji następną (obok istniejących 1307 i 1308) odmianę pojazdu oznaczonego 1309. Od sierpnia 1979 r. pod zarządem Talbota był już tylko wytwarzany samochód oznaczony 1510, którego produkcję zakończono w 1983 r. Samochód ten był zmodernizowaną nieco Simcą 1307/1308. W ten sposób zakończono produkcję jednego z lepszych pojazdów europejskich w klasie 1,5 I pojemności skokowej silnika. Zespoły samochodu Simca 1307/1308 wykorzystano w konstrukcji samochodu Talbot Sola-ra.

Dane techniczne Simca 1100 GLS

-Nadwozie samonośne połączone ze szkieletem ramy, 5-drzwiowe, 5-miejs- cowe
-Silnik 4-suwowy, 4-cylindrowy, chłodzony cieczą, umieszczony poprzecznie z przodu pojazdu, napędza koła przednie
-Średnica cyl.xskok tłoka/poj. skokowa-74×65 mmii 1 18 cm3
-Moc maksymalna-42,5 kW (58 KM) przy 6000 obr/min
-Stopień sprężania-9,6:1
-Skrzynka przekładniowa mechaniczna 4-biegowa, synchronizowana lub na żądanie półautomatyczna typu Ferodo
-Zawieszenie przednie; dolne kute wahacze poprzeczne, górne tłoczone z blachy, amortyzatory teleskopowe, wzdłużne drążki skrętne, stabilizator
-Zawieszenie tylne; wahacze wleczone, poprzeczne drążki skrętne, amortyzatory teleskopowe, stabilizator
-Hamulce dwuobwodowe ze wspomaganiem, przednie tarczowe, tylne bębnowe, hamulec ręczny-mechaniczny działa na koła tylne
-Ogumienie o wymiarach – 145SR13
-Długość/szer./wys. pojazdu – 394,5/1 59/146 cm
-Rozstaw osi-252 cm
-Masa własna pojazdu-930 kg
-Prędkość maksymalna-1 36 km/h
-Zużycie paliwa-7,2 1/100 km przy V=90 km/h i 10,1 1/100 km przy l/=120 km/h

Simca 1100

Salon samochodowy w Paryżu zawsze należał do najciekawszych wystaw samochodów na świecie. Właśnie w Paryżu najczęściej odbywały się i odbywają nadal, oficjalne premiery nowych samochodów, zwłaszcza samochodów francuskich.
W 1967 roku takim premierowym wydarzeniem było pokazanie nowego samochodu firmy SIMCA z napędem przednim. SIMCA od początku swego powstania, tj. od 1934 r. nigdy nie wytwarzała samochodów z napędem przednim. Nie chodziło przy tym o niechęć wytwórni do wprowadzania nowości w budowie samochodów. Grały tu rolę przede wszystkim względy ekonomiczne. Przecież aż 40% samochodów szło na eksport. Kiedy jednak zorientowano się, że takie firmy, jak Citroen i Renault,’coraz silniej zaczynają przyciągać klienta właśnie samochodami z napędem przednim, wtedy SIMCA zdecydo¬wała się na produkcję pojazdu z napędzanymi kołami przednimi.
Simca 1100 była samochodem, do którego budowy zastosowano zespoły konstrukcyjne znane już od lat z wozów innych firm. Koncepcja konstrukcyjna zblokowanego napędu przedniego z silnikiem ustawionym poprzecznie znana już była z samochodów Morris 850 i 1100 oraz Peugeot 204. Dodać tylko można, że silnik modelu 1100 pochylony został do tyłu pod kątem 41 ° i znalazł się po prawej stronie samochodu. Z lewej strony umieszczono sprzęgło, skrzynię biegów i przekładnię główną.
Konstrukcja silnika modelu 1100 została opracowana według wzoru silnika stosowanego do napędu samochodu Simca 1000. Silnik ten miał pojemność skokową 994 cm3 i przekonstruowany został celem zwiększenia pojemności do 1118 cm3. Zwiększenie pojemności skokowej uzyskano przez zwiększenie średnicy cylindra przy pozostawieniu
bez zmian skoku tłoka. Do rodziny tych silników należały również silniki samochodów Simca 1301/1501. Pomimo wspólnych cech konstrukcyjnych silniki były różnie umiesz-czone we wspomnianych wozach. I tak: silnik Simki 1000 znajdował się z tyłu pojazdu, w wozach 1301/1501 z przodu, ale ustawiony wzdłużnie i napędzał koła tylne, natomiast w Simce 1100 – poprzecznie z przodu, napędzał koła przednie. Operacje zmiany pojemności skokowej silników były o tyle utrudnione, że nie miały one wymiennych tulei cylindro¬wych, lecz cylindry wykonane zostały bezpośrednio w kadłubie.
Do wykonanego z żeliwa kadłuba silnika modelu 1100 mocowana była od dołu miska olejowa odlana ze stopu aluminiowego. Miskę olejową osłonięto od dołu pokrywą blaszaną, chroniąc ją przed uszkodzeniem. Oryginalnym rozwiązaniem, chyba nie spotykanym w konstrukcjach silników innych marek samochodów, było umocowanie w misce olejowej pompy wodnej. Odlew miski olejowej w pewnym fragmencie tworzy przewód ssący pompy. Umieszczenie pompy wodnej w misce olejowej ma wpływ na temperaturę oleju – przyspiesz^ nagrzewanie zimnego oleju oraz chłodzi nadmiernie nagrzany olej. Wał korbowy osadzony jest w 5 łożyskach, jest wykonany ze stali metodą kucia. Odkuwane są zarówno czopy, jak i masy wyważające (przeciwciężary) wału. Napęd z wału korbowego przenoszony jest łańcuchem na znajdujący się w pobliżu – w kadłubie silnika, wałek rozrządu odlany z żeliwa sferoidalnego. Wałek ten za pośrednictwem długich lasek popychaczy i dźwigienek steruje zaworami. Wszystkie zawory (ssące i wylotowe) ustawiono w jednym rzędzie, pochylając je w stosunku do osi cylindrów o około 10°. Głowicę silnika wykonano ze stopu aluminiowego.
Pamiętamy z opisu samochodu Simca 1301/1501, że silnik tych pojazdów miał odśrodkowy filtr oleju umieszczony w osi wału korbowego. W silniku Simki 1100 zrezygnowano z tego filtru zadowalając się tylko jednym filtrem olejowym z wymiennym wkładem papierowym. Uwzględniono widocznie postęp w produkcji olejów silnikowych, które zawierają dodatki uszlachetniające i nie wymagają tak bardzo dokładnego filtrowania biegów. Układ przeniesienia napędu tworzy zwarty blok, z którego wyprowadzone są półosie nierównej długości: prawa półoś ma długość 513,5 mm, lewa-346 mm. Przyglądając się układowi napędowemu Simki 1100 można przypuszczać, że jego idea konstrukcyjna powstała u FIATa. W okresie opracowywania tego układu SIMCA była bowiem związana z FIATEem, który przygotowywał do produkcji samochód o takiej właśnie koncepcji konstrukcyjnej napędu. Był to samochód Autobianchi Primula, który zapoczątkował w 1964 r. rozpowszechnienie takiego układu w wielu samochodach różnych marek.
Blok napędowy mocowany jest w samochodzie Simca 1100 do dwóch wysięgników nadwozia. Połączenie to jest na dwóch poduszkach elastycznych, przy udziale dwóch drążków reakcyjnych, które przenoszą reakcje wynikające z pracy układu napędowe¬go.
Zawieszenie samochodu bardzo przypomina regułę niezależnego zawieszenia czterech kół, stosowaną przez firmę Renault, tzn. przednie koła na podwójnych wahaczach poprzecznych, tylne na pojedynczych wahaczach wleczonych, z przodu i z tyłu długie drążki skrętne.
Rozwiązanie konstrukcyjne samonośnego nadwozia znane jest z niektórych wozów amerykańskich. Polega ono na tym, że nadwozie połączone jest na stałe ze szkieletem ramy wykonanym z grubych blach. Szkielet ten przechodzi w przedniej i tylnej części podłogi, w ramiona wysięgników o przekroju zamkniętym.
Bryła zewnętrzna nadwozia i jego wyposażenie to oryginalne opracowanie zespołu konstrukcyjnego SIMCA. Przednia część nadwozia, kształt wlotu powietrza oraz osadze-nie reflektorów wzorowane są na modelu „1301/1501″, natomiast tył miał nie spotykane dotychczas załamania tylnej ściany, powtórzone dopiero 4 lata później w jugosławiańskiej Zastavie 1100.
Bardzo praktycznie, za pomocą śrub, przymocowano wszystkie 4 błotniki oraz wspom-nianą już kratę wlotu powietrza. W razie uszkodzenia tych części łatwo je zdemontować do naprawy lub wymiany.
Firma oferowała bardzo bogatą gamę odmian swojego samochodu. Wymienianie odmian modelu 1100 zajęłoby dużo miejsca, dlatego ograniczymy się do podania, że samochód budowany byłw trzech wersjach silnikowych o pojemności skokowej 944 cm3,1118 cm3 i 1294 cm3 (tylko na eksport do USA), oraz w pięciu wersjach nadwoziowych, jako: sedan 3 i 5-drzwiowy, kombi 3 i 5-drzwiowe oraz w wersji furgonu. Warto przy okazji dodać, że wersje samochodu z dwojgiem drzwi bocznych były unikalnymi rozwiązaniami w samochodowym przemyśle francuskim. We Francji nawet najtańszy samochód produ¬kowany był (do momentu ukazania się wozu Renault 5) w wersji 4-drzwiowej. Wszystkie wersje nadwoziowe mają tylne drzwi otwierane do góry. Ułatwia to przewożenie bagażu- jego wyjmowanie i wkładanie, jednak dolna krawędź tylnych drzwi jest dość wysoko:
Pomieszczenie bagażowe jest połączone z pomieszczeniem pasażerskim. Po złożeniu tylnych siedzeń uzyskuje się dużą przestrzeń do przewozu bagażu. Aby nie zmniejszać powierzchni bagażowej, koło zapasowe umieszczono pod podłogą. Znajduje się ono w wysuwanym koszu i jest zabezpieczone przed kradzieżą. Z prawej strony, obok koła zapasowego znajduje się płaski 42 I zbiornik paliwa.
Ze względu na masę własną, która była znacznie większa od wozów w podobnej klasie, Simca 1100 nie dysponowała dobrą dynamiką. Samochód napędzany silnikiem o pojemności skokowej 1118 cm3 i mocy 41,19 kW (56 KM) rozpędzał się do prędkości 80 km/h w ciągu 13,1 s. Dla porównania, produkowany wówczas (tj. pod koniec lat sześćdziesiątych) samochód Toyota Corolla o pojemności skokowej silnika 1077 cm3 uzyskiwał taką prędkość w ciągu 11,8 s rozpędzania, ale masa własna japońskiego samochodu była znacznie niższa – 740 kg. Inną wadą Simki 1100 było stosunkowo duże zużycie paliwa, natomiast wielką zaletą – bardzo dobra stateczność w ruchu.
W1977 r. Chrysler wprowadził do produkcji samochód Horizon, a więc tej samej klasy, co Simca 1100, lecz nie zaprzestano jej produkcji. Zmniejszono w 1979 r. (do dwóch) odmiany tego pojazdu i w 1981 r. już pod marką Talbot został on wycofany z produkcji.

Dane techniczne Simca 1301 Special

 

 

-Nadwozie samonośne, 4-drzwiowe, 5-miejscowe
-Silnik 4-suwowy,. 4-cylindrowy rzędowy, chłodzony cieczą, umieszczony z przodu pojazdu, napędza koła tylne
-Średnica cyl. x skok tłoka/poj. skokowa-74 x 75 mm/1290 cm3 (75,21 x 83 mm/1475 cm3)
-Moc maksymalna – 49,3 kW (67 KM) przy 5400 obr/min (52,2 kW (71 KM) przy 5100 obr/min)
-Stopień sprężania-8,8:1 (8,9:1)
-Skrzynka przekładniowa mechaniczna, 4-biegowa synchronizowana lub automatyczna Borg-Warner
-Zawieszenie przednie; wahacze poprzeczne, sprężyny śrubowe, amortyzatory teleskopowe, stabilizator
-Zawieszenie tylne: oś sztywna, wahacze wzdłużne, sprężyny śrubowe, amortyzatory teleskopowe, poprzeczny drążek stabilizujący (Panharda)
-Hamulce jednobowodowe, ze wspomaganiem, przednie tarczowe, tylne bębnowe, regulator siły hamowania kół tylnych, hamulec ręczny-mechaniczny działa na koła tylne
-Ogumienie o wymiarach-165SR1 3
-Długość/szer./wys. pojazdu – 446/1 58/140 cm
-Rozstaw osi-252 cm
-Masa własna pojazdu-1010 kg (1020 kg)
-Prędkość maksymalna – 150 km/h (160 km/h)
-Zużycie paliwa-8,2 1/100 km (8,8 1/100 km) przy \/=ok. 100/h